Autor: Rafał Gawin
26,00 zł
Na stanie
Poezja, która nie daje prostych odpowiedzi. Właściwie nie daje żadnych. „Zdania bez wypadku i żadnego trybu. Poemat nieintencjonalny” to eksperyment językowy, w którym znaczenia wymykają się spod kontroli, a frazy zdają się istnieć w stanie wiecznego napięcia. To książka dla tych, którzy lubią poezję bez światełek ostrzegawczych – surową, poszarpaną, ale precyzyjną w swojej dekonstrukcji.
Czy poezja może istnieć poza intencją autora? Czy może być czystym rytmem, grą słów, które układają się w sensy niezależnie od zamierzeń? Gawin sprawdza to z chirurgiczną precyzją. W tym eksperymencie literackim autor świadomie rezygnuje z intencji i tradycyjnej narracji. Rafał Gawin balansuje między logiką a absurdem, tworząc tekst pełen nieoczywistych skojarzeń i refleksji nad współczesną kulturą, znaczeniem słowa i jego zanikaniem.
Ilustracje Miłosza Hołody dodają głębi i podkreślają niepokojący charakter poetyckich obrazów.
Wiersz przestał być potrzebny. Nawet nie tyle: przestał znaczyć, co: znalazł się w próżni; wpada w otchłań i nie słychać choćby echa. Jeszcze tylko garstka akademickich osób molestuje jego trupa. Nie interesują ich już nawet resztki jego wydzielin; chcą co najwyżej widzieć, jak jest martwy w opracowaniach, w oparciu o doraźnie modne teorie, które co kilka lat umierają śmiercią jeszcze bardziej niepodważalną, w jeszcze większej ciszy i zapomnieniu.Michał Noga
I nie stoi za tym żadna intencja. Choćby intencja znaczenia. System jest logiczny, gdy coś obala i konstytuuje wolność. Reszta niech idzie na dno, za przyzwoleniem tego pokładu śmiechu, którego nie byłoby słychać nawet na osiedlu w zapadłej polskiej wsi przed powstaniem chłopek.
Mieczysław Koc
Publikacja wydana w serii Ut Pictura Bibliotheca (tom 30).
Książka Rafała Gawina. Osobna, inna. Dobrze, że jest w przestrzeni. Połączenie socjologii-psychologii. Sprawy zewnętrzne/wewnętrzne. Zero strachu przed łączeniem światów politycznych i ukrytych, mocno osobistych. (…) U Rafała niezwykle ciekawe są właśnie odważne trasy w historie społeczne, zamieszanie, które nie ma zbyt dużo wspólnego z tradycyjnym, lirycznym westchnieniem, pretensją. To wielka siła!
Grzegorz Wróblewski, fragment recenzji z Facebooka
Czytając kolejne krótkie zdania, odbiorca zauważa, jak bardzo te pokręcone, z pozoru nie mające żadnego sensu sentencje, ukazują prawdę o naszej codzienności oraz życiu ludzkim (…). Gawin ciekawie operuje językiem, odnosząc się do trywialnych spraw życia codziennego, tak, by przekaz trafił do wszystkich, nawet tych najbardziej opornych. Autor wie, co robi. Prowokując czytelnika do refleksji na temat roli poezji w świecie, rozmyślnie korzystając z ogromu ciętych metafor, po mistrzowsku balansuje pomiędzy ironią a powagą, stawiając czytelnikowi nieraz trudne, egzystencjalne pytania. Niezaprzeczalnym atutem tomiku jest napięcie, budowane po kolei, od zdania do zdania, a także, o dziwo, twórczy nieporządek, pomagający odkryć nowe znaczenia i wątki, które inaczej mogłyby pozostać niedostrzeżone.
Zuzanna Pakuła, grupa na Facebooku: Książki, które warto przeczytać
