Fabryka papieru

Tych wierszy nie można czytać zbyt szybko, o nie! Trzeba czasu, by spotkać te się z językiem poezji Piotra Lamprechta i tym, co z sobą niesie. (…)

Fotografie utrzymane w sennej, nierealistycznej stylistyce współtworzą trzy tematyczne części prezentowanej twórczości poetyckiej Lamprechta. Na tom składają się bowiem Miasto, Ślady i Las. W ów labirynt wierszy-znaków wprowadza nas również grafika, a szczególnie topografia liter wymienionych tytułów. Porzucono tutaj tradycyjną linearność na rzecz przestrzeni, a poszczególne znaki na stronie, ułożone centralnie, odczytujemy podążając wzrokiem od znaku do znaku (duże litery) w dół. Taki zabieg nie tylko przynosi poczucie opadania, kołysania, zlatywania, ale jest zapowiedzą artyzmu totalnego. Co więcej, ów wertykalny kierunek obiorą także słowa. W tradycji kultury ów zapis przejawia się predylekcją wartościującą, bowiem „góra” i „dół” to nieobojętne znaki orientacji w przestrzeni. Intuicyjnie można by je rozpisać na sacrum i profanum, na to co boskie i ludzkie, co wysokie i niskie. (…)

Słowa pozostawione są niejako samym sobie. Czernieją na środku białej strony, nie potrzebując żadnych znaków przestankowych, nic. Co więc wydaje się, że poeta kpi z nas w żywe oczy. Co więcej skondensowana prawda wiersza wymaga do omówienia go znacznie więcej słów niż sama zużyła. Czy to zatem przewrotnie właśnie nie „my” czytelnicy, myślący „nad” nie jesteśmy ową tytułową fabryką papieru?

Piotr Skowronek, „Śląsk. Miesięcznik społeczno-kulturalny”

W przestrzeni słowa Piotra Lamprechta zawarta jest zwizualizowana semantyka emocji. Stanisław Srokowski nazywa ją przestrzenią akreistyczną, objaśniając, że kreacja literacka Lamprechta nawiązuje do greckiego znaczenia akreosu: brzegu, skraju, krańca (…). Tak ujęta filozofia poezji brzegu, skłania nas ku mówieniu o poezji Lamprechta jako o przestrzeni miejsca. W sensie symbolicznym przypomina egzoteryczną skałę Ajudah na którą wspierał się Adam Mickiewicz pisząc „Sonety Krymskie”. Porównanie tutaj Lamprechta do Mickiewicza ma znaczenie metaforyczne. Obie wyobraźnie poetyckie zanurzają się w romantyczną tradycję europejską, obie są przepełnione przestrzenią brzegu, patosu i namiętności. O ile bowiem Adam Mickiewicz, w swojej epoce, buduje dopiero podwaliny polskiej jaźni romantycznej, to Piotr Lamprecht już ją kreuje świadomie, rozumiejąc całe jej dziedzictwo, które narastało od Mickiewicza po dzień dzisiejszy. To, co w poezji Mickiewicza może wydawać się nieosiągalne, w twórczości Lamprechta okazuje się twórcze, zwłaszcza w sensie przestrzeni wertykalnej. (…)

Język poezji Piotra Lamprechta zawarty w tomiku „Fabryka papieru”, przypomina filozoficzny zwój, który inspiruje i pozwala tworzyć na wzór romantyczny nieprzemijającą jakość poezji. Odsyła nas do horacjańskiego motywu exegi monumentum, bowiem w jednym wersie złożonym z jednego słowa, poeta potrafi zawrzeć cały makrokosmos autorskiego „ja”. (…)

Tomik wierszy ilustrowany jest czarno-białymi fotografiami Kamili Kansy. Fotografie artystki należy postrzegać jako wybitne dzieło we współczesnej sztuce polskiej. W takim zestawieniu, tomik przypomina o ważności słowa i obrazu poetyckiego w wydawanych książkach Biblioteki Śląskiej w Katowicach. Dokonuje się bowiem wizualizacja poezji, która sprawia, że twórczość autora posiada pierwiastek medytacyjny, skłaniając nas do filozoficznego pojmowania rzeczywistości. Tomikiem włada wieloznaczność semantyczna gestów i obrazów.

Tadej Karabowicz, pisarze.pl