Echo serca

„Tutaj nikt nikogo dzisiaj nie zabije” – oświadcza poetka. Tymczasem w tych wierszach raz po raz giną ludzie. Przepadają bez wieści w szczątkach i fragmentach. To są wiersze postmiłosne, postgniewne, ale wciąż prawdziwe, ponieważ zamiast „domu na skale” są „zamki na piasku”, zamiast żywych, są nieumarli, o czym mówi się tutaj otwarcie, ostrożnie używając słów i obrazów. Tak, jakby wszystko przestało istnieć, jakby został już tylko wiersz. (…)

Jest w tych wierszach jakiś rodzaj bitu. Coś, co sprawia, że pulsują jak tętno. (…) Nie szukam w poezji rymu. Wierzę natomiast w rytm. U Jaworskiej rym pojawia się jakby przez przypadek. (…)

Od pierwszych tesktów Jaworska wciąga czytelnika w neurotyczną przygodę z tęsknotą, ustawicznym brakiem, nienasyceniem. (…) To co pociąga mnie w „Echu serca” to bezpretensjonalność wyznania. Jaworska wchodzi w banał z siłą, która zamienia go w treść odleglą od oczywistości. Albo inaczej. Jaworska potrafi pisać o czymś, co wydaje się oczywiste w sposób, który sprawia, że przypominamy sobie jak dobrze jest czuć rzeczy, stany i być w świecie – ot tak, po prostu. Zwykle mi to przeszkadza.

Marcin Zegadło, Księgozbiry

Ludzie dzielą się na szczęśliwych i nieszczęśliwych. Nie wiadomo co lepsze, bo może ci szczęśliwi nie poznali prawdziwego życia i dlatego nie wiedzą, że ono na ogół jest dla nas mało łaskawe. Poza tym ci szczęśliwi rzadko piszą dobre wiersze. Nie jest też tak, że nieszczęśliwi piszą wyłącznie dobre wiersze, ale z pewnością mają większe szanse, żeby to, co wyjdzie spod ich ręki, było wybitne. Na podstawie tych wierszy mam pewność, że Sylwia Jaworska nie jest osobą szczęśliwą, to niedobrze dla niej, ale bardzo dobrze dla literatury. W tych wierszach nie dzieje się nic szczególnego i to jest niebywałe, że z tak pozornie błahych wydarzeń, jak wspominanie czasu, gdy autorka nosiła podkolanówki, czy z czynności mycia podłogi, można ulepić wiersz, który poruszy i zostanie w czytelniku. To wielki dar – trzeba mieć szczęście, albo i nieszczęście, żeby go otrzymać. Od kogo jest ów dar? Właśnie, to jest pytanie!

Olgerd Dziechciarz, „Afront. Kwartalnik literacko-artystyczny”

Wiersze Sylwii Jaworskiej są bardzo intymne, uczuciowe i poruszają głównie tematykę miłości, kobiecości, rodziny (najczęściej jest mowa o matkach). Bohaterka liryczna w wielu utworach próbuje uporać się z nieszczęśliwą miłością, z oznakami zdrady, rozstaniem, ze swoją rolą w rodzinie, w mieszkaniu. W tekstach nierzadko pojawiają się koty, zapewne stąd okładkowy, tajemniczy kot wydający się jednocześnie kotem i czaszką. Wiersze poruszają, zmuszają do refleksji — odbijają się echem w sercu. Jest to tomik, do którego na pewno będę wracać, wczytując się w utwory coraz głębiej i głębiej.

Patrycja Czyżowska, „Suplement”

„Echo serca” to wiwisekcja podmiotu skrzywdzonego, osamotnionego i permanentnie zawieszonego gdzieś w pół kroku, w pół zdania, pół myśli. Przemieszczającego się po wspomnieniach, miastach i przestrzeniach dekodowanych autobiograficznie, ale też tych linearnych i mniej przyjaznych. Te zawieszone światy i emocje są nie tylko odbiciem podmiotu, ale jego budulcem.

Klaudia Węgrzyn, „Nowe książki”