Poezja uprawiana przez Adcock oferuje przestrzeń, w której zmysły, nasłuch i badanie emocji tworzą ważny element podmiotowości. Praca z uwagą i ekspresją zdaje się dziś kluczowa dla ćwiczenia wyobraźni tak, by potrafiła obejmować zjawiska o skali bezprecedensowej w historii ludzkości, jak katastrofy ekologiczne i globalne przepływy kapitału. […] Podążając za wzorcem łączącej skrajności bogini Coatlicue, Juana Adcock splata codzienność z perspektywą planetarną, a wściekłość na niesprawiedliwość ujmuje w poetycką formę utkaną z czułością i pasją.