Autor: Łukasz Jarosz
26,00 zł
Na stanie
„Rzecz jasna” to tom poezji Łukasza Jarosza, w którym autor splata codzienne obserwacje z głęboką refleksją nad przemijaniem i ludzką egzystencją, a wszystko to w cieniu historii i w bliskości przyrody. Podmiot tych wierszy to człowiek zakorzeniony, który powoli obrasta w pamięć i pogodzenie. Głównym tematem jest poszukiwanie sensu w prozaicznych chwilach życia – od ulotnych wspomnień po intymne relacje z bliskimi. Akcja wierszy toczy się w konkretnej przestrzeni – wiejskiego domu, ogrodu, lasu – ale jej tłem są także wydarzenia współczesne i niepokoje świata.
Zbiór ten to przykład dojrzałej, świadomej liryki egzystencjalnej, która unika wielkich słów, a siłę buduje z codziennych obrazów. Motywem przewodnim jest czas – jego nieubłagany rytm, ale też próby zatrzymania go w konkretnym „tu i teraz”. Łukasz Jarosz prowokuje do pytań o istotę bytu, o znaczenie drobnych gestów i o sposób, w jaki konstruujemy naszą rzeczywistość. Jej potencjalny wpływ emocjonalny opiera się na poczuciu rezonansu z uniwersalnymi dylematami.
Wiersze Łukasza Jarosza mierzą się z podstawowymi problemami ludzkiej egzystencji. Poeta ceni sobie słowo i wie, że najważniejsze to zapisać prawdę o codziennym życiu wypełnionym emocjami. Codzienność natomiast w wierszach Jarosza ma swój kolor, zapach, kształt. Jest namacalna i zmysłowa. To doczesność w trakcie nieustannej przemiany, w której człowiek staje się częścią ożywionej i nieożywionej przyrody. Od otaczającej go materii różnią go jednak zdolność empatii, dostrzeganie istniejącego realnie zła, namysł nad zmienną, pulsującą rzeczywistością. Opowieść liryczna pyta o los, przypadek, o przeznaczenie. Odpowiedzią są siatka porównań i gęsty, metaforyczny obraz.Iwona Smolka
Tomik znalazł się wśród 20 książek nominowanych do XV edycji Nagrody Poetyckiej im. K.I. Gałczyńskiego ORFEUSZ (2026).
Publikacja wydana w serii Ut Pictura Bibliotheca (tom 31).
Łukasz Jarosz w swoim najnowszym tomie „Rzecz jasna” nazwał siebie bajarzem. Snuje opowieści o tym, co było i o tym, co jest teraz, o zmieniającej się porze roku. Jest bardzo dobrym, wrażliwym obserwatorem. także siebie samego. Wie, że żyje nie tylko po to, by przetrwać. Jego poezja chce zatrzymać jak najwięcej z życia. Chce odnajdywać to, co łączy nas ze światem, z innymi, samym sobą, dawnym i dzisiejszym, który opuszcza skończony turnus.
Iwona Smolka, Dwójka Polskie Radio
Jarosz bardzo sprawnie operuje obrazem — jego metafory są konkretne, często osadzone w materialności świata. Niebo jako „ciężka płyta winylowa”, miasto jako „wnętrze lampowego radia” — to porównania, które nie tylko zaskakują, ale też budują specyficzną, lekko nostalgiczną aurę. W tej poetyce szczególnie wyraźna jest obecność czasu: nie jako linearnego ciągu, lecz jako warstwy nakładających się doświadczeń. (…)
„Rzecz jasna” to poezja wymagająca skupienia, ale nie hermetyczna. Jarosz unika nadmiaru, operuje skrótem, lecz nie rezygnuje z emocjonalnej intensywności. To książka o byciu „pomiędzy” – między miejscami, ludźmi, stanami świadomości. I właśnie w tej przestrzeni zawieszenia odnajduje swoją siłę.
Buchbooks, fragment recenzji z portalu sztukater.pl
Ten tom to wiersze napisane podczas pobytu w Willi Decjusza w Krakowie w ramach Wyszehradzkich Rezydencji Literackich. Zatem był taki moment, że poeta spakował się i ruszył. Tymczasem w pierwszym wierszu pojawia się odgłos GPS (typowy, gdy nie skasujemy poprzedniej trasy) – „zawróć”. Czytam to tak, że świat stawia opór, niekoniecznie „sam wchodzi w wiersze”. Pisanie to praca, żmudna i rzemieślnicza, tylko czasem epifania. Trzeba pokonać ten opór. (…) Wiersze same się nie napiszą, trzeba najpierw je przeżyć. Zatem jest to wspaniały nawyk, kształtujący niebanalne życie. (…)
Jarosz umiejscawia swój podmiot liryczny w przyrodzie, w otoczeniu. Porównuje, dopisuje, precyzuje. (…) Ten nagi świat, bez osłon – często wydaje mu się obcy, czuje się oszukany, niepewny: „W czaszce krowy pełga ślimak. Gdyby miał na sobie muszlę – pewnie nie byłby tak odpychający.” Ale umie w tym świecie się odnaleźć i jest szczęśliwy: „Przekochana noc, przewiosłowany dzień.” Drogą do szczęścia jest wyobraźnia, która pozwala mu w bajkowy sposób widzieć rzeczywistość.
Krzysztof Kleszcz, fragment recenzji z bloga bialafabryka.blogspot.com
