Autor: Joanna Lewandowska
26,00 zł
Na stanie
„Kreaturia” Joanny Lewandowskiej to poezja zanurzona w delikatności i niepokoju – czuła o inne istoty, ale zarazem zatroskana o ich przyszłość. Autorka, z wykształcenia biolog, patrzy na świat z wrażliwością osoby oswojonej z rytmami natury. Jej poezja nie tylko rejestruje świat, ale też zadaje pytania o jego przyszłość – o zagrożenia, które zbliżają się cicho i niepostrzeżenie. Wiersze te przeczuwają zagrożenie, ostrzegają, próbują ochronić to, co kruche – istoty żywe, relacje, język. To poezja alarmująca i empatyczna zarazem – przestrzega przed nadchodzącym cieniem, jednocześnie tworząc intymną przestrzeń troski i refleksji.
Tom łączy osobisty ton z wyrafinowaną konstrukcją – mimo że poetycka wyobraźnia Lewandowskiej swobodnie przemieszcza się od skojarzenia do skojarzenia, każde z tych przejść jest wewnętrznie uzasadnione, podtrzymywane przez precyzyjną logikę wiersza. Autorka zręcznie splata miejskie realia, motywy przyrodnicze i oniryczne wizje w zwartą, minimalistyczną formę, unikając zbędnych ozdobników. Współtworzone z kolażami Grzegorza Ósmego, „Kreaturia” jest poetyckim mikrokosmosem – pełnym ciszy, światła i niepokoju, który głęboko rezonuje.
Co mi się podoba: że w tej książce jest tak, jak jest, choć chciałbym, żeby tak wcale nie było. Co mi się nie podoba: że to dopiero druga książka Joanny Lewandowskiej, bo chciałbym już kolejną.Rafał Różewicz
Publikacja wydana w serii Ut Pictura Bibliotheca (tom 7).
Publikacja powstała dzięki wsparciu finansowemu Instytutu Literatury w ramach Tarczy dla Literatów.
„Kreaturia” wydają mi się z jednej industrialne i miejskie, a z drugiej odbieram je jak utwory stojące obok dzieł sztuki na wystawie w galerii. Jest to refleksyjna poezja zwracająca uwagę na problemy społeczne, problemy w komunikacji, a przy tym została napisana w bardzo przyjemny w odbiorze sposób. Utwory są różnorodne, znajdziemy tu wiersze o tematyce społecznej, wiersze o miłości (byle takiej, gdzie nikt nie umiera), o jednostkach, o grupach. Wszystkie łączy refleksyjność i wielowymiarowość. Mimo że zazwyczaj wiersze są miejskie albo po prostu ludzkie, czasem poruszają się również po świecie natury czy w pewien sposób skłaniają do powrotu do niej. Refleksje, które się w nich pojawiają, są tak trafne, że trudno nie zgodzić się z autorką. Wydają się po prostu prawdziwe i bliskie.
Patrycja Czyżowska, „Suplement”
