Autor: Amelia Pudzianowska
26,00 zł
Na stanie
„Guzik prawda” to błyskotliwy i przenikliwy debiutancki tom poetycki o tym, jak konstruujemy (i demontujemy) własną tożsamość w świecie zdominowanym przez narracje, które chcą mówić za nas. Młoda kobieta o wyostrzonym zmyśle obserwacji i ciętym języku, przemieszcza się między rzeczywistością osobistą, społeczną i medialną, wciąż podważając zasłyszane wersje „prawdy”. Tematem jest sposób myślenia – o kobiecości, języku, normach i granicach wolności. Struktura jest fragmentaryczna, przypominająca zlepek myśli, notatek i scen – co oddaje rozproszenie współczesnego doświadczenia.
W tomiku Amelii Pudzianowskiej znajdziemy wiersze cielesne i metafizyczne, pisane z pazurem i sercem. To poezja, która nie kokietuje – raczej stawia pytania, wbija szpile i zostawia ślad. A czasem – daje ukojenie. „Guzik prawda” nie daje gotowych odpowiedzi, prowokuje do zastanowienia się nad tym, ile prawdy jest w naszym codziennym życiu i czy jesteśmy w stanie odróżnić ją od fałszu.
Wiersze z jednej strony metafizyczne, a z drugiej cielesne i dosadne, utkane z okruchów codzienności. Kobiece i z pazurem. Podoba mi się, że niczego nie udają.
Joanna Lech
Tomik nominowany do IX edycji Nagrody Literackiej Miasta Radomia w kategorii książka literacka.
Publikacja wydana w serii Ut Pictura Bibliotheca (tom 33).
To poezja bezceremonialna i… „niegrzeczna”. Język tej książki krwawi, zgrzyta zębami i śmieje się przez łzy, ale chce się go słuchać. To swobodny notatnik pisany między migreną a wybuchem, dziennik z planety, gdzie dzieciństwo miało zapach topionego plastiku, a miłość rdzewiała szybciej niż huśtawka na trzepaku. Groteska miesza się tu z ciałem, brutalność z liryką, a wszystko odbite jak w starym negatywie, pod światło wspomnień, których nikt nie chciał mieć, ale które – jak wszystko, co prawdziwe i nieprzepracowane – wraca.
To nie jest lament ani deklaracja – to wiwisekcja. Bez kompromisów, bez ozdobników, z silnym ładunkiem emocjonalnym i egzystencjalnym. To opór, bunt i opis postępującej degrengolady. Naprawdę bardzo dobry debiut.
Recenzja z „Neurokultury – medium zaangażowanego”
Guzik prawda, że ta książka nie jest dla mężczyzn, ani dla kobiet. Jest dla jednych i drugich. To jest poezja buntu, poezja trochę przeciwko światu urządzonemu przez mężczyzn. Te wiersze uderzają, wchodzą w ucho, ale i w krwioobieg. I myślę, że zostają na dłużej, bo ta szybkość przekazu, celność wcale nie powoduje, że nie osadzają się w słuchaczu, czytelniku na dłużej.
Wojciech Brzoska
