Biuro straceń

W tomiku „Biuro straceń” Piotr Gajda buduje poetycką przestrzeń, w której osobiste doświadczenie spotyka się z mechanizmami opresji, kruchością relacji międzyludzkich i codzienną brutalnością rzeczywistości. Tytułowe „biuro” jest metaforą systemu, który beznamiętnie zarządza ludzkim losem. Podmiot tych wierszy nieustannie balansuje między biernością a buntem, ironicznie komentując świat, w którym każda decyzja niesie potencjał klęski, a każda forma sprzeciwu skazana jest na unieważnienie.

Ironiczny język Gajdy łączy codzienność z egzystencjalną refleksją. Jego poezja stawia pytania o sens działania w świecie zautomatyzowanej opresji, o miejsce jednostki, o wartość sprzeciwu i cenę konformizmu. Jednakże nie daje ukojenia – niepokoi, pobudza do myślenia, zmusza do ponownego przyjrzenia się rzeczywistości, w której żyjemy.

W mojej poezji staram się przede wszystkim „interweniować”, czyli zwracać uwagę na rzeczy, nad którymi wszyscy zbyt rzadko się zastanawiamy: Dokąd zmierzamy? Kim jesteśmy? Co po sobie zostawimy? To oczywiście nie jest poezja haseł czy bon motów, to są przede wszystkim wiersze zainspirowane dniem codziennym, sprawami powszednimi, lecz ujętymi w nieco szerszej perspektywie. Zatem, jak napisałem w jednym ze swoich starszych wierszy, zamiast garniturowi (świata) staram się uważnie przyglądać jego podszewce.

Piotr Gajda

Dowiedz się więcej o autorze.

Publikacja wydana w serii Ut Pictura Bibliotheca (tom 38).