Autor: Maria Sitarska
26,00 zł
Brak w magazynie
„Życie to sierota” Marii Sitarskiej to poetycka medytacja nad egzystencją w świecie bez prostych odpowiedzi. Autorka przenosi czytelnika w intymną podróż przez ludzkie doświadczenie, splecione z pulsującą więzią z naturą. Prowadzi czytelnika przez doświadczenie bycia: samotności, tęsknoty, obecności, utraty i odradzania się. Wiersze rozgrywają się w przestrzeni codzienności w subtelnym dialogu z Planetą, stworzeniami – ludzkimi i nieludzkimi – w świecie, w którym „nieustannie coś umiera”.
To tomik-świadectwo, tomik-zapytanie, tomik-impuls do wymarszu – wewnętrznego i wspólnotowego. Poezja, która nie ucieka od złożoności, lecz ją przyjmuje: jako warunek prawdziwego życia. W świecie, który nie wraca już do starego porządku „Życie to sierota” przynosi coś, czego dziś dramatycznie potrzebujemy: przestrzeń na łagodność i wrażliwość. Sitarska nie daje odpowiedzi, ale uczy, jak trwać w pytaniu.
Maria powiedziała mi, że pisanie wierszy jest jak sadzenie ziemniaków: jest proces sadzenia, dojrzewania i wyciągania bulw na powierzchnię, zwyczajnie. Kiedy czytam wiersze Marii, nie przypominają mi ziemniaków, jest w nich natomiast jakaś niewymuszoność i organiczność. Jakby były z ziemi, z roślin, z wody, ze stworzeń morskich i z nas – stworzeń ludzkich. Maria pisze o tym, czego doświadcza w świecie, a bardziej ze światem – Planetą, ale też z pojedynczym bytem, jednak jej emocje, choć obecne, nie przytłaczają mnie, są subtelne. Wywołują jednocześnie mój osobisty rezonans, który często kończy się łzami wzruszenia.Sonia Rammer
Poezja Marii pozwala mi poczuć nieco mniej samotności w świecie przytłaczającego braku rozwiązań. Uczy pozostawania obecną, tam gdzie wolałabym sięgnąć po natychmiastowe – słodko-gorzkie – odrętwienie. Kieruje mój wzrok w rejony, które nauczyłam się konsekwentnie przeoczać. Jest w niej żarliwość, uczciwość i – co najważniejsze! – tęsknota za tym, za czym sama zapomniałam już tęsknić. Sięgam po nią zawsze wtedy, gdy potrzebuję egzystencjalnej asysty w pozostaniu w pełni żywą w świecie, w którym nieustannie coś umiera.
Sabina Sadecka
Publikacja wydana w serii Ut Pictura Bibliotheca (tom 34).
Poezja wygrzebana z brzucho-serca ziemi. Z łona nadziei. Przesiąknięta wszystkim, co inne niż ludzkie, która pokazuje, że ta inność tak naprawdę pozorna. Słowa podlewane deszczem, wykąpane w rzekach łez z czasów wojny i pokoju. Twórczość cielesna do bólu i zachwytu. Poezja jak droga ucieczki, wyjście awaryjne, gdy świat wokół za bardzo boli.
Fanpage „Dzikie Serce. Czułe Wsparcie”
Okazuje się, że nie trzeba wychodzić z domu, by doświadczyć kontaktu z lasem, wejść do magicznego świata zwierząt i wsłuchać się w delikatny śpiew ptaków. Wystarczy sięgnąć po krótki zbiór wierszy Marii Sitarskiej i pozwolić się przenieść do tej kipiącej subtelnymi emocjami i nierozerwalnie połączonej z naturą rzeczywistości. Autorka skupia się na relacji człowieka z naturą i światem, podkreślając korelację tych dwóch sfer, a także ich związek z istnieniem ludzkim. Sitarska nie ocenia – raczej obserwuje i czuje, odznaczając się wyjątkową uważnością na detale. W jej wierszach znaleźć można ukojenie, refleksję i poczucie pokory, której tak często brakuje nam w dzisiejszych czasach.
Zuzanna Pakuła, grupa na Facebooku: Recenzje książek
