Zabliźnianie

„Zabliźnianie” Hanny Dikty to intymny tom o żałobie, pamięci i miłości, która nie ustaje wraz ze śmiercią bliskich. Autorka buduje świat przedstawiony z migawek, 309 krótkich, urwanych zapisków, które nie składają się w ciągłą fabułę, lecz w mozaikę wspomnień. Wyłania się z nich historia córki próbującej odnaleźć się po stracie rodziców: matki zmarłej zbyt wcześnie oraz ojca, którego odejście otwiera przestrzeń dla długo tłumionych emocji, zatajonych rodzinnych wspomnień i trudnych pytań.

Teksty z tomu „Zabliźnianie” nie obiecują prostego ukojenia. Pokazują raczej, że zabliźnianie nie oznacza zapomnienia ani zamknięcia bólu. Jest powolnym uczeniem się życia z nieobecnością, odzyskiwaniem czułości ukrytej w tym, co niewypowiedziane. Dikta patrzy na stratę z perspektywy kogoś, kto próbuje uporządkować to, co zostało – zdania wypowiedziane kiedyś przy stole, milczenie, które w rodzinie znaczyło więcej niż słowa – i z tych fragmentów składa portret dwóch nieobecności, matczynej i ojcowskiej, każdej niesionej inaczej.

Hanna Dikta odważyła się napisać o tym, co najtrudniejsze, o pustce po bliskich, tęsknocie, o czułości ukrytej w drobnych gestach, codziennych rytuałach i zdaniach, które wracają po latach z nową siłą. Wielka mądrość i pokora wobec życia przebijają z tej książki.

Wioletta Grzegorzewska

Publikacja wydana w serii Biblioteka Herstorii (tom 3).